بی خدا از خدای برخوردار

زان که کردست قهر الاالله

عقل را بر دو شاخ لا بردار

به خدای ار کسی تواند بود

هر که از چوب مرکبی سازد

مرکب آسوده دان و مانده سوار

نشود دل چو تیر تا نشوی