جه مایه بزرگان که از تخت و گاه

فگند این چنین کینه نو دارز

نیامد بدانگه ترا داد یاد

که او بی گنه جان شیرین بداد

از ایران شدند اندرین کین تباه

و دیگر که گفتی که با پیر سر

بخون ریختن کس نبندد کمر