دوستان را جای شکر و تهنیت ماندست از آنک

در میان طبله شنگرف پشت سوسمار

لیک با این گرچه گنبد خانه ای کردش ز خشت

زین آل گنبدی را گنبد زنهار خوار

ار صدف بشکست ازو برخاست در شاهوار

تا بود پر جوی و حوض و چشمه و دریا ز آب

در چمنها گر نبارد ابر نیسان گو مبار