لیک با این گرچه گنبد خانه ای کردش ز خشت

خون همی گریند بهر او جهانی روزه دار

روی پر آژنگشان از اشک خون هست آن چنانک

در میان طبله شنگرف پشت سوسمار

زین آل گنبدی را گنبد زنهار خوار

دوستان را جای شکر و تهنیت ماندست از آنک

ار صدف بشکست ازو برخاست در شاهوار