تو خداوندی بجا آر از کرم این در پذیر

طوقم اندر گردن آور از سخا چون فاخته

تا چو قمری می زنم بر شاخ او صافت صفیر

گر چه من بنده ندارم خدمتی از فضل خویش

پادشاه دانشی باشد وزیرت جود از آنک

پیکر بی روح باشد پادشاه بی وزیر

تا چو خورشید سپر کردار در برج کمان