بسی نماند مر آن سرو و ماه را که شود

ز رنگ و گردن و گوش و دو عارض زیباش

نگار خانه چین است و ناف آهوی چین

درون چین دو زلف و برون چین قباش

چو ابر پرده خورشید سایه بالاش

عجب مدار گر از خویش بوسه برباید

که آینه ست جهان پیش چشم او ز ضیاش