پذیره پایش جفاهای او شوم شب و روز

که می نسب کند از زلفک سیاه دوتاش

وگرنه دل چه دریغست از کسی که بود

هزار جان مقدس فدای جور و جفاش

برای آن که نسب دارد آن جفا ز رضاش

چو راحت دلش اندر عنای جان منست

چه من چه عنین گر درکشم عنان ز عناش