برای آن که نسب دارد آن جفا ز رضاش

وگرنه دل چه دریغست از کسی که بود

هزار جان مقدس فدای جور و جفاش

پذیره پایش جفاهای او شوم شب و روز

چو راحت دلش اندر عنای جان منست

چه من چه عنین گر درکشم عنان ز عناش

گه لطافت پیدا به چشمها پنهانش