دلبری داری به از جان اینت غم گو جان مباش

همچو نامردان گریبان خشک و تر دامن مباش

در سرای تیره رویان همچو جان گویا مشو

در میان خیره رایان همچو تن الکن مباش

گر رانی هست فر به گو برو گردن مباش

گرد خرمن گشتی و خوی ستوری با تو بود

چون فرشته خو شدی مرد خر و خرمن مباش