چون فرشته خو شدی مرد خر و خرمن مباش

دلبری داری به از جان اینت غم گو جان مباش

گر رانی هست فر به گو برو گردن مباش

گرد خرمن گشتی و خوی ستوری با تو بود

همچو کژدم گر نداری چشم بی نیشی مرو

یا چو ماهی گر زبانت نیست بی جوشن مباش

ریسمان وار ار نخواهی پای چون سرسر چو پای