گرد خرمن گشتی و خوی ستوری با تو بود

در میان خیره رایان همچو تن الکن مباش

دلبری داری به از جان اینت غم گو جان مباش

گر رانی هست فر به گو برو گردن مباش

چون فرشته خو شدی مرد خر و خرمن مباش

همچو کژدم گر نداری چشم بی نیشی مرو

یا چو ماهی گر زبانت نیست بی جوشن مباش