سایه چون مقتدیان گام زند بر اثرش

ظلمت دهر پس پشت من افگند فنا

تا نهادم چو بقا روی سوی مستقرش

چه عجب زان که چو خورشید کسی را شد امام

هر که او چشم سوی چشمه خورشید نهاد

سایه قامت خود پیش نبیند بصرش

خود مرا از شرف خدمتش ای بس نبود