روز و شب را دهد ضیاء و ظلم

خاک صدرش نظیف چون کعبه

آب قدرش لطیف چون زمزم

حکم و فرمانش چون صباح و مسا

خیل خیر از خیال طلعت اوست

چون سخن را گذر ز حقه فم

باز گردم کنون به قصه خویش