چون سخن را گذر ز حقه فم

حکم و فرمانش چون صباح و مسا

روز و شب را دهد ضیاء و ظلم

خیل خیر از خیال طلعت اوست

باز گردم کنون به قصه خویش

چند باشد ز مضمر و مدغم

ای به بخشش هزار چون حاتم