به نور حکمت آب از حجر برون آرم

ز عقل خالی همچون ز جان تهی صورم

ز رازخانه عصمت نشان مجو از من

که حلقه وار من آن خانه را برون درم

نمی گشاید حکمت دلم عجب حجرم

برای آز و برای نیاز هر روزی

بسان مرد رسن تاب باز پی سپرم