کوه کوه از تو معاصی به کرم در گذرانم

شربت شوق دهم تا تو شوی مست تجلی

پرده بردارم و آن گه به خودت می نگرانم

ذره ذره حسنات از تو ز لطفم بپذیرم

هر عطایی که بکردم به تو ای بنده من من

خوش نشین بنده که من داده خود را نستانم

هر که گوید که خدا را به قیامت بتوان دید