هر عطایی که بکردم به تو ای بنده من من

پرده بردارم و آن گه به خودت می نگرانم

ذره ذره حسنات از تو ز لطفم بپذیرم

کوه کوه از تو معاصی به کرم در گذرانم

خوش نشین بنده که من داده خود را نستانم

هر که گوید که خدا را به قیامت بتوان دید

او نبیند به حقیقت نه از آن گمشدگانم