تو چه دانی که ز عشق رخ خورشیدوشت

زان ز عشقت به نزاری و به زردی چو زریم

کودکی عشق چه دانی که چه باشد پسرا

باش تا پاره ای از عشق تو بر تو شمریم

تا سپیده دم لرزان چو ستاره سحریم

تو چه دانی که ز چشم و جگر از آتش و آب

همه شب با دو لب خشک و دو رخسار تریم