تا سپیده دم لرزان چو ستاره سحریم

کودکی عشق چه دانی که چه باشد پسرا

باش تا پاره ای از عشق تو بر تو شمریم

تو چه دانی که ز عشق رخ خورشیدوشت

تو چه دانی که ز چشم و جگر از آتش و آب

همه شب با دو لب خشک و دو رخسار تریم

تو چه دانی که از آن زلف چو مار ارقم