همه شب با دو لب خشک و دو رخسار تریم

تو چه دانی که ز عشق رخ خورشیدوشت

تا سپیده دم لرزان چو ستاره سحریم

تو چه دانی که ز چشم و جگر از آتش و آب

تو چه دانی که از آن زلف چو مار ارقم

بر سر کوی تو چون مار همی خاک خوریم

تو چه دانی که ز جعد و کله و چشم و لبت