ای ز لطف لعل تو چشمه حیوان جان

چون به میانت رسید بیش نماند سخن

در چمن روی تو غلتان غلتان رود

مردمک چشم من بر گل و بر یاسمن

وی به شرف کوی تو روضه رضوان تن

ار چه نیارد برون همچو سنایی دگر

گردش این هفت مرد جنبش این چار زن