من غلام آستانی ام که بویی خاک او

هیچ دین دزدی نیارد گشت در گیتی عیان

زان که ایشان شمسه دینند اندر عین شب

دزد متواری شود چون شمس باشد پاسبان

تا به پشت گاو ماهی بوی دل آید از آن

ای ترا پرورده ایزد بهر دین اندر ازل

بخت و اقبال ازل پرورد را نبود کران