ای ترا پرورده ایزد بهر دین اندر ازل

دزد متواری شود چون شمس باشد پاسبان

من غلام آستانی ام که بویی خاک او

تا به پشت گاو ماهی بوی دل آید از آن

بخت و اقبال ازل پرورد را نبود کران

از پی بخت ازل را فرخی در شعر خویش

پیش ازین گفتست بیتی من همی گویم همان