بخت و اقبال ازل پرورد را نبود کران

من غلام آستانی ام که بویی خاک او

تا به پشت گاو ماهی بوی دل آید از آن

ای ترا پرورده ایزد بهر دین اندر ازل

از پی بخت ازل را فرخی در شعر خویش

پیش ازین گفتست بیتی من همی گویم همان

یک بختی هر کرا باشد همه زان سر بود