سالی از نو شود از جلمه زیر و زبران

عمر ما طعمه دوران تو شد بس باشد

نیز هر ساعتمان شربت هجران مخوران

هر که یکشب ز بر زن بود از روی مراد

خواستم از پی راحت زنی آخر از تو

آن بدیدم که نبینند همه بی خبران

این ز تو در خورد ای مادر زندانی زای