آن قوم که بودند پراکنده تر از نعش

هم باد صبا پرده شود پیش ریاحین

چون دست تو می سود عجب نیست که با جان

شاهی شود از فر تو زین جاه تو فرزین

گشتند فراهم ز سخای تو چو پروین

اصلی ست سخای تو بر آن گونه که هرگز

نه کم شود از سایل و نه بیش ز تحسین