گشتند فراهم ز سخای تو چو پروین

چون دست تو می سود عجب نیست که با جان

شاهی شود از فر تو زین جاه تو فرزین

آن قوم که بودند پراکنده تر از نعش

اصلی ست سخای تو بر آن گونه که هرگز

نه کم شود از سایل و نه بیش ز تحسین

در چشم سر و دیده سر مر همگان را