اصلی ست سخای تو بر آن گونه که هرگز

شاهی شود از فر تو زین جاه تو فرزین

آن قوم که بودند پراکنده تر از نعش

گشتند فراهم ز سخای تو چو پروین

نه کم شود از سایل و نه بیش ز تحسین

در چشم سر و دیده سر مر همگان را

باطنت به گل ماند و ظاهرت به نسرین