دانم که مثل آن ز کسی کم شنیده ای

مانا که گوهری ز کف تو نهان شدست

پشت از برای جستن آن را خمیده ای

از ظلمتت آنکه چشم تو دید ای ضیاء دین

یارب که تا چه دید دلت آن زمان که تو

جان داده آن ظریف جهان را به دیده ای

گر بی رخ پسر سر جان و جهانت نیست