یارب که تا چه دید دلت آن زمان که تو

پشت از برای جستن آن را خمیده ای

از ظلمتت آنکه چشم تو دید ای ضیاء دین

دانم که مثل آن ز کسی کم شنیده ای

جان داده آن ظریف جهان را به دیده ای

گر بی رخ پسر سر جان و جهانت نیست

نشگفت از آنکه پسر از سر بریده ای