گر دلت خون شود چه شود کان بزرگ را

جان داده آن ظریف جهان را به دیده ای

گر بی رخ پسر سر جان و جهانت نیست

نشگفت از آنکه پسر از سر بریده ای

در خردگی به خون جگر پروریده ای

بر مرگ آن جوان تر و تازه از خدای

فضلی بزرگ دان که چنین آرمیده ای