مدح او چون مدح روح و عقل در افواه باد

شاعران دُرنامنه و مدحش دست و مالش گنج او

گنج خود را پای رنج دست هر دُرنامنه کرد

پس چو چونین ست بهر نام نیکش خلق را

میل را بر تخته چون گاه رقم گردان کند

تیر گردون را به صنعت عاجز و حیران کند

از مجسم گر بترسد خصمش اندر ساعتی