پس چو چونین ست بهر نام نیکش خلق را

خویشتن را در دو گیتی چون خرد مشهور کرد

شاعران دُرنامنه و مدحش دست و مالش گنج او

گنج خود را پای رنج دست هر دُرنامنه کرد

مدح او چون مدح روح و عقل در افواه باد

میل را بر تخته چون گاه رقم گردان کند

تیر گردون را به صنعت عاجز و حیران کند