خویشتن را در دو گیتی چون خرد مشهور کرد

دلبران را مهر او از دلستانی توبه داد

جانبران را کین او از جان بری معذور کرد

هر که بر فتراک امرش یک زمان خود را ببست

شاعران دُرنامنه و مدحش دست و مالش گنج او

گنج خود را پای رنج دست هر دُرنامنه کرد

پس چو چونین ست بهر نام نیکش خلق را