چرخ بهر عمر اوش افگانه کردست از فنا

از برای بغض «لا» و مهر «یعطی» را همی

جذر بستاند برای خانه «یعطی» ز «لا»

مادر ایام اگر چه از فنا آبستن ست

گاه مردی و سخا یک تن قفای او ندید

خود ندیدست آفتاب آسمان را کس قفا

عاقل از غافل جدا کردن ندانست ایچ کس