گاه مردی و سخا یک تن قفای او ندید

جذر بستاند برای خانه «یعطی» ز «لا»

مادر ایام اگر چه از فنا آبستن ست

چرخ بهر عمر اوش افگانه کردست از فنا

خود ندیدست آفتاب آسمان را کس قفا

عاقل از غافل جدا کردن ندانست ایچ کس

تا نیامد در میان کلکش چو خط استوا