عاقل از غافل جدا کردن ندانست ایچ کس

چرخ بهر عمر اوش افگانه کردست از فنا

گاه مردی و سخا یک تن قفای او ندید

خود ندیدست آفتاب آسمان را کس قفا

تا نیامد در میان کلکش چو خط استوا

گر شمال خشم او بر دایره گردون زند

پر شکن گردد سپهر آبگون چون بوریا