کس نیدی اندر سخن شیرین سخنتر زو ولیک

گویی از فردوس اعلا جبرییل آید همی

مادر بد مهر گفتستند عالم را و من

این نگویم ز آنکه چونین من خلف زاید همی

هجو او چون زهر افعی زود بگزاید همی

هر که مدح او ببیند گر چه خصم او بود

از میان جان و دل گوید چنین باید همی