از میان جان و دل گوید چنین باید همی

کس نیدی اندر سخن شیرین سخنتر زو ولیک

هجو او چون زهر افعی زود بگزاید همی

هر که مدح او ببیند گر چه خصم او بود

سر فرازان جماعت گر چه بدگوی منند

مر مرا باری بدیشان دل ببخشاید همی

آب روی و آتش طبع مرا زان چه زیان