آب روی و آتش طبع مرا زان چه زیان

از میان جان و دل گوید چنین باید همی

سر فرازان جماعت گر چه بدگوی منند

مر مرا باری بدیشان دل ببخشاید همی

گر به خیره بادپایی خاک پیماید همی

زین شگفتی من خود از اندیشه حیران مانده ام

تا چرا معنی بدینسان روی بنماید همی