تو چو سلمان در عطا هرگز نگشتی گرد «لا»

ورنه از پند تو کروبی شدی روح الامین

تا تو سلمانی دگر گشتی مرا در مدح تو

بوذر دیگر همی خواند کرام الکاتبین

من چو بوذر در ثنا هرگز نگردم گرد لات

ای ز عصمت بر تو هر ساعت نگهبانی دگر

وز بر ما هر زمان فضلی و احسانی دگر