میخ نعل مرکب جاه تو کیوانی دگر

اندرین میدان مر این گوی سیاه و سبز را

نیست گویی جز اشارات تو چوگانی دگر

تا بدان ایوان رسانیدت که کیوان را نمود

از ورای پرده های کن فکان در علم عشق

گوهری آری همی هر ساعت از کانی دگر

هست در نفس طبیعی روح حیوانیت را