نیست گویی جز اشارات تو چوگانی دگر

خاطر تیز تو تا در دین پدید آمد نماند

نیز مر روح القدس را هیچ پنهانی دگر

اندرین میدان مر این گوی سیاه و سبز را

تا بدان ایوان رسانیدت که کیوان را نمود

میخ نعل مرکب جاه تو کیوانی دگر

از ورای پرده های کن فکان در علم عشق