چشم دل از تیغ نترسیده ما را

فریاد ز بد بازی دوری که برافشاند

این عرصه شطرنج فرو چیده ما را

هجران کسی، کرد به یک سیلی غم کور

ما شعله شوق تو به صد حیله نشاندیم

دامن مزن این آتش پوشیده ما را

ناگاه به باغ تو خزانی بفرستند