دامن مزن این آتش پوشیده ما را

هجران کسی، کرد به یک سیلی غم کور

چشم دل از تیغ نترسیده ما را

ما شعله شوق تو به صد حیله نشاندیم

ناگاه به باغ تو خزانی بفرستند

خرسند کن از خود دل رنجیده ما را

با اشک فرو ریخت ستمهای تو وحشی