با اشک فرو ریخت ستمهای تو وحشی

دامن مزن این آتش پوشیده ما را

ناگاه به باغ تو خزانی بفرستند

خرسند کن از خود دل رنجیده ما را

پاشید نمک، جان خراشیده ما را