شاخ خشکیم به ما سردی عالم چه کند

که به پیش دگری دست تمنا ببرد

عرصه ما به مروت که ز عالم کم شد

هدهدی کو که به سر منزل عنقا ببرد

پیش ما برگ و بری نیست که سرما ببرد

خانه آتش زدگانیم ستم گو میتاز

آنچه اندوخته باشیم به یغما ببرد