آنکه از تشنگیش بود گذر بر ظلمات

مگسی بود که مهمان سرخوانی بود

دست امید که یک بار نقابی نکشید

بود دور از سر و نزدیک به دامانی بود

تف نشان جگرش چشمه حیوانی بود

ریشه تفسیده گیاهی ز لب کوثر رست

که ز ابرش هوس قطره بارانی بود