خوش می گذری غنچه گشای چمن کیست

گل در بغل از گشت گلستان تو آید

ما با لب تفسیده ره بادیه رفتیم

خوش آنکه ز سرچشمه حیوان تو آید

این باد که از جنبش دامان تو آید

بر مائده خلد خورانم همه خونم

رشک مگسی کان ز سر خوان تو آید