در خور شکر عطای تو زبانی بدهد

هم مگر فیض توام نطق و بیانی بدهد

آن جواهر که توان کرد نثار تو کم است

هم مگر همت تو بحری و کانی بدهد

چشمه فیض گشا خاطر فیاض شماست